ستاره ها

 

 

 

امروز قصه ام نمی اومد

ولی دیدم هر چی که بنویسم باز میشه یه قصه

نگاه به اسم خودم کردم و نوشتم :

 

بعضیا تو آسمون دنبال ستاره شون می گردن

بعضیا رو زمین

بعضیا هم وسط هوا و زمین

بعضیا رو دوششون

بعضیا تو چشماشون

بعضیا ته دلشون

بعضیا هم که اصلن براشون مهم نیست

 

بعضیا به یه ستاره راضی ان

بعضیا به دوتا

بعضیا به صد تا هم راضی نیستن

بعضیای دیگه فقط ستاره می خوان.کاری ام به تعدادش ندارن

بعضیا هم که اصلن کاری به این کارا ندارن

بعضیا برای بدست آوردن ستاره دست به سمت آسمون دراز می کنن

بعضیا با تور ماهی گیری این کارو می کنن

بعضیا با تور پروانه گیری

بعضیا با زبونشون

وقتی ام گرفتن

بعضیا ستاره هاشون رو تو مشتشون قایم می کنن تا کسی نبینه

بعضیا تو جیبشون می ذارن

بعضیا زیر سرشون

بعضیا هم ستاره هاشون رو می خورن !

بعضیا هم که ستاره ایی گیرشون نمیاد تو رویا دنبالش می گردن

بعضیا تو خیالاتشون

بعضیا تو خواب

بعضیا تو بیداری

بعضیا هم میون خواب و بیداری

 

 

با این همه یه جورایی انگار که همه ستاره دارن

ولی باز

بعضیا با اینکه ستاره دارن انگار که ندارن

اون وقت با اونایی که ندارن فرقی ندارن

بعضیا ................

و البته این هر چی که بشه اسمش رو گذاشت

طولانی تر از این حرفاست. خلاصه اش کردم

شما هم اگه چیزی به ذهنتون رسید همراهی کنید

همیشه اصل امانت رو تو آثارم رعایت کردم

و

من که فقط یه اسمم

همه ستاره ها مال شما

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۴ساعت 11:50 توسط سهیل میرزایی |



اسير

 

 

 

 

 

اسم آن را گذاشت تقدير

 

قفس

 

حتي وقتي در آن باز بود

 

پشت ميله ها توي آسمان پرواز مي كرد

 

                                                 پرنده

 

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۴ساعت 12:6 توسط سهیل میرزایی |



 

 

 

رو دست

 

 

 

 

اصلن دروغگوها رو دوس ندارم

 

واسه چی ؟!

 

واسه اینکه هیچ وقت عوض نمیشن

 

ولی یه دروغگو هس که من خیلی دوسش دارم

 

چطور ؟!

 

آخه اونقدر قشنگ دروغ میگه ، حیف ام میاد باور نکنم

 

اون کی هست ؟

 

خود تو

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت 20:49 توسط سهیل میرزایی |



 

 

 

 

ساکن همین حوالی ( 3 )

 

 

 

 

 

 

سر از قفس در آورد

 

وقتی که در جستجوی جزیره اش

 

سرگردان به هر سو پرواز می کرد

 

                                               قناری

 

 

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه ششم فروردین ۱۳۹۴ساعت 10:13 توسط سهیل میرزایی |



 

 

 

1393

 

 

 

 

 

زمان با خود برد

 

روزهایی را که به هم عادت کرده بودند

 

تا بهانه ايي باشد براي تاريخ

 

این واژه ها

 

                  تا همیشه

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۹۳ساعت 10:21 توسط سهیل میرزایی |



 

 

 

 

دلتنگی

 

 

 

آن شب بعد از رفتن آوا

 

زخمه نشست کنار قانون

 

و تا بود ، با خیال او

 

سایه می زد در بزم سکوت

 

                                   خنیاگر

 

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم اسفند ۱۳۹۳ساعت 20:53 توسط سهیل میرزایی |



 

 

 

آدرس ( 4 )

 

 

 

 

بازی عشق کدوم بازیه ؟

 

تو نمی دونی!؟

 

یادم نیست!

 

همون که یه نفر چشماتو می بنده ؛ چند بار دور خودت می چرخوندت ، سرت گیج میره

 

آهان ؛ همون که می خوری زمین ، بعدش ام باید بلند شی دنبالش بگردی

 

آره خودشه

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۳ساعت 6:45 توسط سهیل میرزایی |



 

 

 

یک

 

 

 

آخر قصه را این گونه نوشت

 

چهار فصل سال 

 

می شود با تو بهار

 

بی تو امّا

 

             زمستان

 

                        لیلی 

 

 

 

 

 

    

+ نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم اسفند ۱۳۹۳ساعت 10:37 توسط سهیل میرزایی |